برگ هفتاد و هشتم

داشتم وبلاگایی که دوست دارم رو میخوندم که از پاراگراف آخر این پست جدید یه جورایی خوشم اومد.با نظر صمیم از این نظر خیلی موافقم.فکر میکنم تو زندگی همراهی طرفین مخصوصا در زمان زایمان و مسایل بعدیش خیلی مهمه..اینم اون قسمتی که من خوشم اومد:

شب هایی که علی میشینه پشتش رو به من تکیه میده و میگه اینطوری راحت تر به نینی می می میدی و روزهایی که حلقه کم خوابی د ور چشم هاش دیده میشه من میفهمم که داشتن یه همسر همراه و مسوولیت پذیر چقدر توی این روزهای اول مهمه...اینطوری نه چیزی به نام اندوه زایمان هست و نه خستگی هاش فردا توی تن آدم میمونه... وقتی چشم هام داره از خواب دیگه دو تا دو تا میبینه حتی حاضر نیستم به پسرک بگم بخواب..فقط نوازشش میکنم و توی گوشش میگم که قشنگ ترین هدیه خدا به من و باباییش بوده...چشم های علی و روزهای من اینقدر گرم و آفتابی هستند این روزها که هیچی نمیتونست زیباترش کنه...من الان حسرت روزهای دو تاییمون رو نمی خورم چون با تصمیم و عشق نینی دار شدیم و به حمایت های عزیز دلم مطمئن بودم...

چند روز قبل با مامان رفتیم و یه کم خرید کردیم.من میخوام ساندویچ میکر و سرخ کن بگیرم اما بیم مارک تفال و فیلیپس موندم به نظر شما کدوم یکی بهتره؟ جمعه هم بعد از اومدن مامان بابا و خواهر برادرم از کوه رفتیم خونه پدربزرگ . عصری همگی با خونه دایی رفتیم بیرون.

آقایی تنهایی اونجا داره اونجا خونمون رو تمیز میکنه .ایشالا ماه دیگه جهیزیه رو میبریم و تو کلبه خوشبختیمون میچینیم.من شماره خونه ی مشترکمون رو به اسم کلبه خوشبختی ما رو گوشیم سیو کردم (مهربانو جون تقلب نکردم ها) . هر وقت زنگ میخوره و شمارش میفته کلی خوشم میاد.دوست دارم مهربونم.یه بوووووووووووس گنده بخاطر این همه خوبی